Człowiek traktuje siebie jako zbiór biochemicznych wiązań, kombinację bilionów atomów pomijając najważniejszy czynnik czyli „nadanie tchnienia (czynnika sprawczego)” we własne życie. Kto jest tym tchnieniem? Oczywiście dusza ponieważ to ona gdy inkarnuje wydziela cząstkę własnej energii. Tak niskie działanie energetyczne pozwala starszej duszy i doświadczającemu ciału zachować średni poziom energetyczny danej planety. Ponieważ mamy obecnie do czynienia z kasowaniem pamięci poprzednich wcieleń oraz rozbiciem jaźniowym dotyczącym komunikacji między osobowością, a duszą fakt „nadania tchnienia” przez świadomość duszy jest w świecie nie tylko racjonalistycznym, ale duchowym pomijany.